Volg je Hart, Ontdek de Wereld
Een reis van zelfontdekking en avontuur


Het verhaal van een standaard leven dat verandert door ziek zijn en de weg naar persoonlijke vrijheid en avontuur.

 En hoe ik jou daar misschien wel bij kan helpen..

Op 10 november 1984 zie ik het levenslicht en ben ik daarmee de laatste van de drie kinderen die mijn ouders krijgen. Tot mijn 18de woon ik in Alphen (Noord-Brabant) om vervolgens 'op kamers' te gaan in Ulicoten. Een klein dorp nog verder weg van Tilburg waar ik mijn HBO-opleiding: Personeel en Arbeid volg, maar tja mijn paard Douwe moest natuurlijk wel mee kunnen.

Die vonk was al eerder ontstaan, toen ik als 8-jarige door mijn zus en opa werd besmet met het paardenvirus. Mijn eerste pony, Poppy, betrad het toneel en mijn hart was verkocht. Ik ging wedstrijden rijden (dressuur, springen en eventing) en na het behalen van mijn rijbewijs en trailerrijbewijs ging ik ook paarden van andere mensen op wedstrijd uitbrengen. Met name de eventing (springen over natuurlijke hindernissen in de bossen) was mijn ding. Toen al hield ik hele gesprekken met mijn pony´s en paarden gedurende de cross door het bos. Nee voor winst gingen we niet, wel voor de lol en de samenwerking. Dit was ook de reden dat ik me steeds minder thuis voelde op het wedstrijdterrein en me meer ging verdiepen in Horsemanship.

Ondertussen probeert mijn lichaam al mijn hele leven met me te praten. Vanaf mijn vierde jaar had ik dagelijks hoofdpijn. Jarenlang raceten mijn moeder en ik langs specialisten, van regulier tot alternatief, alles probeerde we uit, maar een echte oorzaak vonden we nooit. Je leert leven met de pijn, je gaat door, en rond mijn 23ste moest ik constateren dat die dagelijkse hoofdpijn ver weg was en enkel bij stress of vermoeidheid opspeelde. Was ik het vergroeit? Had ik onbewust de veroorzaker gevonden.....of was het stilte voor de storm? Ik weet het niet. 

Mijn reisavontuur begon eigenlijk al toen ik 14 was. Mijn tante bond een tent en slaapzak op mijn pony en we trokken er gewoon op uit. We sliepen bij boeren in de wei en voor mijn gevoel waren we op wereldreis! Daar werd een vuurtje aangewakkerd dat nooit meer doofde. Toch volgde ik jarenlang het ‘normale’ pad. Ik studeerde Personeel en Arbeid en werkte vijftien jaar in het HR-vakgebied. Wel ging ik voor het eerst alleen op pad toen ik in 2006 mijn HBO-diploma behaalde. Nou ja alleen... ik deed dat met mijn Paard Douwe en Casper, de hond van mijn ouders. Met paard en wagen van Ulicoten naar Vrouwenpolder (Zeeland) een reis van een week. Daarna waren er weinig avonturen meer, ik was druk bezig met mijn plaats in de maatschappij te veroveren. 

Op mijn 30ste stortte ik langzaam in. Ik had steeds minder energie, vage pijnen en een hoofd vol watten. De dokters vonden niets. Mijn wereld werd steeds kleiner, heel klein. Twee jaar kwam ik niet veel verder dan de bank en mijn bed. Uiteindelijk kreeg ik in 2018 (32 jaar) de stempel Fibromyalgie en Chronisch Vermoeidheidssyndroom. De boodschap was: "Leer er maar mee leven." Die boodschap weigerde ik. Jij bent niet je ziekte.

Het keerpunt: luisteren naar wat niet gezegd wordt

Op een dag drong het tot me door: ik moest weg. Ik belde mijn tante en zei: "Ik wil weg. Op een paard." Belachelijk, ik kon amper lopen. Toch gingen we. En wonder boven wonder: in de natuur voelde ik me mínder moe dan thuis. Thuis kwamen alle klachten meteen terug. Na een zuivering van ons huis (ja, het bleek vol oude energieën te zitten!) kon ik binnen twee dagen de trap weer normaal op! Als rationeel opgevoed mens kon ik het zelf nauwelijks geloven. Het was mijn eerste echte spirituele les: er is meer tussen hemel en aarde. Maar ik bleek ook de ziekte van Lyme te hebben.

Een Reis Terug naar Mezelf

Soms moet je volledig verdwalen om jezelf te vinden. Die gedwongen pauze werd het startpunt van een radicale transformatie. In de stilte die volgde, stelde ik mezelf één cruciale vraag: Leef ik hier wel mijn mooiste leven? Het antwoord was een luid en helder Nee.

Dus gooide ik in maart 2020 het roer radicaal om. Ik verbrak mijn relatie, verkocht mijn huis en verhuisde met mijn paarden naar een klein boerderijtje. De jacht op mijn mooiste leven was begonnen.

Mijn nieuwe motto werd: nooit meer mijn eigen gevoel negeren. Dat leidde me naar de Jordan Trail, een hike van 650 km in Jordanië. Alleen. Met een ezel als reisgenoot. Ik noemde hem Lonky.

Waar het avontuur me bracht

Samen liepen we honderden kilometers. Lonky was mijn beschermer (hij maakte enorme herrie bij enge mannen!), mijn maatje en soms mijn grootste uitdaging (oeps, naakt achter een weglopende ezel aan rennen…). Hij leerde me de ultieme vrijheid: ik hoef niets, ik ben niemand iets verschuldigd.

Die reis was pas het begin. Daarna volgde Georgië met twee paarden, een extreme expeditie in Zweden en uiteindelijk verkocht ik alles om met mijn fiets door Zuidoost-Azië te fietsen (saai zonder dieren!). Ik werkte met paarden en muildieren in de Rocky Mountains en trok met lama's door Zuid-Amerika.

Na bijna drie jaar kwam ik terug in Nederland, maar het ‘geijkte plaatje’ hoefde ik niet meer. Mijn lijf wees me een ander pad: een pad van avontuur, spirituele verbinding en een diepe liefde voor dieren. En dat pad volg ik nu. Vol overgave. Ik ben eindelijk On Track.

Mijn avontuur, de levenslessen en alle hilarische, magische en ontroerende momenten met mijn dieren heb ik gebundeld in mijn boek. Het is mijn verhaal, en misschien wel het begin van het jouwe.

Graag deel ik mijn ervaringen en kennis om jou op pad te helpen naar jezelf, naar de natuur en/of naar het avontuur.

Laten we samen op avontuur gaan! Want soms kun je gewoon wel wat hulp of inspiratie gebruiken. Kijk op de pagina Ga je mee op reis? voor hetgeen wat ik voor je kan betekenen.